काव्य मराथन में आज पाँचवाँ दिन। १०-१०-२०२०
चेन्नई के सुप्रसिद्ध कवि श्री ईश्वर करुण जी ने मुझे नामित किया और इसी कड़ी में मैं आज मैं पहली कविता लिख रहा हूँ।
हमारी मिलजुलकर यात्रा कितने घंटे ?
यह सवाल साधारण या असाधारण ?
एक बस की यात्रा ,दो सीट दो व्यक्ति का।
एक व्यक्ति बीच में एक थैली रखी है।
अतः दुसरे को बैठना मुश्किल।
अगले सीट वाले ने कहा आप क्यों
थैली उठाने को
नहीं कहते ?
तब उसने कहा -थोड़े समय की यात्रा ?
इसमें क्यों लड़ाई -झगड़ा ?
थोड़े समय की यात्रा ?
हमारे सह मिलन ,कुटुंब की यात्रा
सह यात्रा ,दोस्तों के साथ मिलना -जुलना
कितने साल तक ?
चंद साल की यात्रा,
पहली कक्षा से पांचवीं कक्षा एक यात्रा।
वे दोस्त साथ नहीं आते।
छठवीं से बारहवीं तक बस वे दोस्त
कालेज तक नहीं आते।
सोचा इस चंद समय ,चंद साल की यात्रा में
कितनी दोस्ती ,कितनी दुशानी ,
कितना प्रेम ,कितना नफरत ,
ईर्ष्या ,लालच ,भ्रष्टाचारी ,ठग
यात्रा सत्तर साल तक ,भाग्यवान रहते तो सौ साल तक
अस्थायी जीवन ,चंद साल की यात्रा।
भला करो ,भला सोचो ,हानी न करो
ऐसे जीवन कौन बिताता ?
एस। अनंत कृष्णन
நினைவலைகள்
தக்ஷிண பாரத ஹிந்தி பிரசார சபா — சென்னை, திருச்சி
எஸ். அனந்தகிருஷ்ணன், சென்னை, தமிழ்நாடு
ஹிந்தி அன்பர் — பிரசாரகர் — ஓய்வுபெற்ற தலைமை ஆசிரியர்
முதுமையின் அமைதியான தருணங்களில் பின்னோக்கிப் பார்க்கும்போது, என் வாழ்க்கைப் பாதையில் என்னை வழிநடத்திய மனிதர்களும், நிறுவனங்களும், அவர்கள் செய்த உதவிகளும் நினைவலைகளாக மனதில் எழுகின்றன.
என் வாழ்க்கையின் முன்னேற்ற ஏணியாக அமைந்தது தக்ஷிண பாரத ஹிந்தி பிரசார சபா.
1967 — என் ஹிந்திப் பயணத்தின் தொடக்கம்
1967 ஆம் ஆண்டு. எனக்கு வயது பதினேழு.
அந்தக் காலத்தில் ஹிந்தி எதிர்ப்புப் போராட்டங்கள் நடைபெற்றுக் கொண்டிருந்த சூழ்நிலை. அப்போது என் தாயார் எஸ். கோமதி அவர்கள், 1950 ஆம் ஆண்டு முதல் பழனி நகரில் ஹிந்திப் பிரசாரப் பணியில் ஈடுபட்டு வந்தவர்.
1967-ல் எங்கள் வகுப்பைச் சோதிக்க சபையின் சார்பில் வந்தவர் ஸ்ரீ ஈ. தங்கப்பன் அவர்கள், மதுரை சபை அமைப்பாளர்.
அதன்பின் திருமதி கே. மீனாட்சி அவர்கள், திரு டி.பி. வீரராகவன் அவர்கள், திரு சமதீந்திரன் அவர்கள் — கவிஞரும் அறிஞரும், திரு வி.எஸ். இராதாகிருஷ்ணன் அவர்கள் ஆகிய பல பெரியோர்களின் அறிமுகமும் வழிகாட்டுதலும் எனக்குக் கிடைத்தன.
பிரசாரக் பயிற்சிக் கல்லூரி
எனது மதுரை பிரசாரக் பயிற்சிக் கல்லூரி நாட்களை நான் என்றும் மறக்க முடியாது.
எனக்கு வழிகாட்டிய பேராசிரியர்கள்:
திரு ஈ. தங்கப்பன் அவர்கள்
திரு கே.என். ராமசந்திரஷா அவர்கள்
அந்தக் காலத்தில் சபையின் செயலராக இருந்த திரு எம். சுப்பிரமணியம் அவர்கள் மற்றும் திருமதி கே. மீனாட்சி அவர்கள் ஆகியோரின் அறிமுகமும் எனது ஹிந்திப் பயணத்திற்கு பெரும் துணையாக இருந்தது.
பின்னர் சபையின் பாண்டிச்சேரி கிளையிலும் பணியாற்றும் வாய்ப்பு கிடைத்தது. அங்கு அமைப்பாளராக இருந்த திரு கே. நரசிம்மன் அவர்கள் உள்ளிட்ட பலர் சிறந்த பண்பாளர்களாகவும், பிரசாரகர்களை ஊக்குவிப்பவர்களாகவும் விளங்கினர்.
சபையின் அடித்தளம் சில நேரங்களில் ஆட்டம் கண்டபோதும், அதைத் தாங்கி நின்ற உறுதியான தூண்களாக அவர்கள் விளங்கினர்.
அவர்களின் தூண்டுதலும், ஆசியும், ஆண்டவனின் அருளும் இணைந்ததால், பிரசாரக் பயிற்சிக் கல்லூரியில் பயின்ற நாங்கள் ஹிந்தியை வாழ்வாதாரமாகக் கொண்டு வாழ்க்கைப் பயணத்தை மேற்கொண்டோம்.
இன்று முதுமையை அடைந்து ஓய்வுபெற்ற நிலையில், அந்த நாட்களை நன்றியுடன் நினைத்துப் பார்க்கிறேன்.
சபை — எங்கள் வாழ்வாதாரத்தின் ஏணி
என்னுடன் ஹிந்தி ஆசிரியர் பயிற்சி பெற்றவர்களில் எம்.ஆர். ராமமூர்த்தி அவர்கள் பின்னர் சென்னை சபையின் பொதுச் செயலராகப் பணியாற்றினார். ஜே.எஸ். ராமதாஸ் அவர்களும் பொதுச் செயலர் பொறுப்பில் இருந்தார்.
எங்களுடன் பயின்ற பல நண்பர்கள் சென்னையில் அரசு உதவி பெறும் பள்ளிகளில் முதுகலைப் பட்டதாரி ஆசிரியர்களாகப் பணியாற்றி ஓய்வு பெற்றனர்.
அவர்களில்:
எஸ். அனந்தகிருஷ்ணன் — தலைமை ஆசிரியர், தி ஹிந்து மேல்நிலைப் பள்ளி, திருவல்லிக்கேணி.
முனைவர் எம்.எஸ். ஜெயராம் — சாந்தோம் மேல்நிலைப் பள்ளி.
டி.வி. கிருஷ்ணமூர்த்தி — சாந்தோம் மேல்நிலைப் பள்ளி.
இவர்களுடன் மேலும் பலர் ஹிந்தியைத் தங்கள் தொழிலாகவும், வாழ்வாதாரமாகவும் கொண்டு பணியாற்றினர்.
மதராஸ் கிறிஸ்தியன் பள்ளியைச் சேர்ந்த என்.எஸ். மோகன்ராம்,
வெஸ்லி மேல்நிலைப் பள்ளியைச் சேர்ந்த டி.சி. சந்திரசேகர்
போன்றவர்களும் இந்தப் பயணத்தின் நினைவுகளில் நிலைத்திருப்பவர்கள்.
எங்களுக்கு தக்ஷிண பாரத ஹிந்தி பிரசார சபை ஒரு கல்வி நிறுவனம் மட்டுமல்ல;
ஒரு முன்னேற்ற ஏணி.
ஒரு வாழ்வாதாரப் பாதை.
ஒரு வாழ்க்கை வழிகாட்டி.
நண்பர்களின் நினைவுகள்
சென்னையில் எனது ஹிந்தி நண்பர்களாக இருந்தவர்கள்:
எஸ். வீரராகவன், எஸ். பார்த்தசாரதி, ஒய். ரவி, கே. முரளி மனோகர், எஸ். சத்தியநாராயணன், முனைவர் கோவிந்தராஜன், திரு ராமசாமி ஜி. — ஓய்வுபெற்ற தலைமை ஆசிரியர்.
பாண்டிச்சேரியில்:
ஜி. மீனாட்சி சுந்தரம், ஜே.எஸ். கிருஷ்ணமூர்த்தி, ராமஸ்வாமி ஜி.
இவர்கள் அனைவரும் என் வாழ்க்கைப் பயணத்தில் மறக்க முடியாதவர்கள்.
1986 — சபையின் பி.எட். கல்லூரி
1986 ஆம் ஆண்டு சபையின் பி.எட். கல்லூரி தொடங்கிய காலமும் என் நினைவில் சிறப்பாகப் பதிந்துள்ளது.
திரு கிருஷ்ணமூர்த்தி அவர்கள் முதல்வராக இருந்தார்.
அந்த முதல் ஆண்டில் பகுதி நேரப் பேராசிரியர்களாக ஒய். ரவி, ராமசாமி, நான் — அனந்தகிருஷ்ணன் ஆகியோர் பணியாற்றினோம்.
இதற்குக் காரணமாக இருந்தவர் சபையின் பொதுச் செயலராக இருந்த முனைவர் திரு எம். லோகநாதம் அவர்கள்.
அந்த ஒரு வருடத்தில் சபையின் பி.எட். கல்லூரியின் ஆரம்பகாலப் பேராசிரியர்களாகப் பணியாற்றிய எங்கள் பெயர்களும் சபையின் வரலாற்றில் இடம்பெற்றிருப்பது எனக்கு ஒரு பெருமையான நினைவு.
சென்னைக்கு என்னை அழைத்தவர்கள்
நான் சென்னைக்கு வந்து பணியாற்றுவதற்குக் காரணகர்த்தாக்களில் முக்கியமானவர் ஸ்ரீ சத்யாகிரஹ ஆசாரியா அவர்கள், சபை மேலாளர்.
என் தாய் மாமா மாமனார் கே.வி. சங்கரநாராயணன் அவர்கள், சென்னை துணைக் காவல் அதிகாரியாகப் பணியாற்றியவர். அவருடைய ஆதரவும் என் வாழ்க்கையில் முக்கியமானது.
மேலும் முனைவர் வெங்கடகிருஷ்ணன், பி.கே. பாலசுப்பிரமணியம், முனைவர் சுந்தரம், முனைவர் சேஷன், மதுதவன் போன்ற மிகப் பெரிய ஹிந்தி அறிஞர்களின் தொடர்பும் வழிகாட்டுதலும் என் வாழ்வில் மறக்க முடியாத தடங்களை ஏற்படுத்தின.
வெஸ்லி மேல்நிலைப் பள்ளி நினைவுகள்
வெஸ்லி மேல்நிலைப் பள்ளியில் ஹிந்தி ஆசிரியராகப் பணியாற்றிய பேராசிரியர் ஈ. பாலசுப்பிரமணியம் அவர்கள், சென்னை சம்ஸ்கிருதக் கல்லூரியில் பேராசிரியராகச் செல்லும் போது, வெஸ்லி பள்ளியில் தாம் இராஜினாமா செய்வதை எனக்குக் கடிதம் மூலம் தெரிவித்தார்.
அவருடன் அங்கு பணியாற்றிய ஹிந்தி ஆசிரியர் ஓ.ஆர். ராஜகோபாலன் அவர்கள் என்னைத் தம் சகோதரனைப் போல நேசித்தார். அவரது அண்ணன் டாக்டர் வெங்கட கிருஷ்ணன் அவர்கள் ஹிந்திப் பேராசிரியராகப் பணியாற்றியவர்.
என் தாயார் — என் முதல் ஹிந்தி ஆசிரியை
என் ஹிந்திப் பயணத்தின் உண்மையான ஆதாரம் என் தாயார் எஸ். கோமதி.
அவர் 1950 முதல் 2000 ஆம் ஆண்டு வரை, இறுதி மூச்சு வரை, பழனி நகரில் ஹிந்திப் பிரசாரப் பணியில் ஈடுபட்டார்.
ஹிந்தி அவருக்கு ஒரு பாடம் அல்ல.
ஹிந்தியே வாழ்க்கை.
ஹிந்தியே சேவை.
ஹிந்தியே மூச்சு.
அவர் பழனி பாலமுருகன் ஆங்கிலப் பள்ளியின் நிறுவனராகவும் இருந்தார்.
என் வாழ்வில் ஹிந்திக்கான முதல் விதையை விதைத்தவர் என் தாயார். அந்த விதை வளர்ந்து, தக்ஷிண பாரத ஹிந்தி பிரசார சபையின் வழியாக ஒரு பெரிய மரமாக மாறியது.
மகாத்மா காந்தி — எங்கள் சபையின் ஆதாரச் சிந்தனை
எனது ஹிந்திப் பயணத்தின் ஆதாரத்தில் நிற்பவர் மகாத்மா மோகன்தாஸ் கரம்சந்த் காந்தி.
ஹிந்தியை இந்திய மக்களுக்கிடையே தொடர்பு மொழியாக வளர்க்க வேண்டும் என்ற அவரது தொலைநோக்குச் சிந்தனையின் அடிப்படையில் உருவான சபை, தமிழ்நாட்டிலும் தென்னிந்தியாவிலும் எண்ணற்றவர்களின் வாழ்க்கையை மாற்றியுள்ளது.
காந்தியடிகள் பிறந்த அக்டோபர் மாதத்தில், உலக ஆசிரியர் தினமும் வரும் இந்தப் புனிதமான காலத்தில், அவருக்கு என் பணிவான நமஸ்காரத்தைச் செலுத்துகிறேன்.
“நன்றி மறப்பது நன்றன்று.”
திருக்குறள் கூறும்:
“எந்நன்றி கொன்றார்க்கும் உய்வுண்டாம்; உய்வில்லை
செய்ந்நன்றி கொன்ற மகற்கு.”
என்ற வள்ளுவப் பெருந்தகையின் வாக்கை நினைத்துப் பார்க்கிறேன்.
எனக்கு உதவியவர்களை நினைவுகூர்வதே என் கடமை.
என் எழுத்துப் பயணத்திற்குத் துணைநின்றவர்கள்
எனது எழுத்தார்வத்தை ஊக்குவித்தவர் ஜெய் பப்ளிகேஷன் உரிமையாளர் திரு கிருஷ்ணமூர்த்தி அவர்கள்.
ஹிந்தி சாஹித்ய சன்ஸ்தான், லக்னோ வழங்கிய சௌஹார்த் சன்மான் பெறுவதற்கு என்னை ஊக்குவித்தவர் முனைவர் இராஜலட்சுமி கிருஷ்ணன் அவர்கள்.
ஓம்சக்தி சேலம் பதிப்பாளர் திரு அண்ணாமலை அவர்கள் அவர்களை எனக்கு அறிமுகப்படுத்தியவர் சபையின் பரீட்சை அதிகாரி திரு ராஜவேலு அவர்கள்.
என் வாழ்க்கைப் பாதையில் சந்தித்த ஒவ்வொருவரும் ஒரு வகையில் என் பயணத்தின் ஒரு படிக்கல்லாக இருந்துள்ளனர்.
முதுமையில் திரும்பிப் பார்க்கிறேன்
இன்று முதுமையின் வாசலில் நின்று பின்னோக்கிப் பார்க்கிறேன்.
எத்தனை மனிதர்கள்!
எத்தனை முகங்கள்!
எத்தனை வகுப்பறைகள்!
எத்தனை பயணங்கள்!
எத்தனை அன்பான ஆசிரியர்கள்!
எத்தனை நண்பர்கள்!
எத்தனை வாய்ப்புகள்!
இவை அனைத்திற்கும் பின்னால் ஒரு பெரிய நிறுவனம் நின்றுகொண்டிருக்கிறது —
தக்ஷிண பாரத ஹிந்தி பிரசார சபா.
சபா எனக்கு மட்டும் ஏணி அல்ல.
பலருக்கு அது ஏணி.
பலருக்கு அது கல்வி.
பலருக்கு அது வேலைவாய்ப்பு.
பலருக்கு அது வாழ்வாதாரம்.
பலருக்கு அது வாழ்க்கையை மாற்றிய வழிகாட்டி.
தக்ஷிண பாரத ஹிந்தி பிரசார சபை இல்லையென்றால், தமிழ்நாட்டில் ஹிந்திப் பிரசாரத்தின் வரலாறு இவ்வளவு விரிவாக உருவாகியிருக்குமா என்பது ஒரு சிந்திக்க வேண்டிய கேள்வி.
ஆகவே, இந்தப் பெரிய நிறுவனத்தின் வளர்ச்சிக்காக நாம் அனைவரும் நம்மால் இயன்ற வகையில் பாடுபட வேண்டும்.
எனக்கு வாழ்வாதாரம் தந்த சபையை நான் என்றும் நன்றியுடன் நினைவேந்துவேன்.
முதுமையில் நினைவலைகள் தொடர்கின்றன...
இது முடிவல்ல.
என் நினைவலைகள் மேலும் தொடரும்.
English version
Writing
Waves of Memory
Dakshina Bharat Hindi Prachar Sabha — Chennai and Trichy
S. Anandakrishnan, Chennai, Tamil Nadu
Lover of Hindi — Hindi Pracharak — Retired Headmaster
In the quiet moments of old age, when I look back upon my life, many people, institutions, teachers, friends and well-wishers who guided me along the way arise in my memory like waves.
Among them, one institution stands foremost in my life:
The Dakshina Bharat Hindi Prachar Sabha.
For me, the Sabha was not merely an institution.
It was a ladder of progress, a source of livelihood, and a guide throughout my life.
1967 — The Beginning of My Hindi Journey
The year was 1967. I was seventeen years old.
It was a period when strong anti-Hindi agitations were taking place in Tamil Nadu. At that time, my mother, S. Gomathi, had already been engaged in Hindi propagation in Palani since 1950.
In 1967, the person who came on behalf of the Sabha to examine our class was Sri E. Thangappan, the organiser of the Madurai Sabha.
Later, I came into contact with several distinguished personalities, including Mrs. K. Meenakshi, Sri D.P. Veeraraghavan, Sri Samathindran — poet and scholar, and Sri V.S. Radhakrishnan.
Their guidance and encouragement became important milestones in my Hindi journey.
The Pracharak Training College
I can never forget my days at the Madurai Pracharak Training College.
My professors and guides included:
Sri E. Thangappan
Sri K.N. Ramachandrasha
At that time, I was also introduced to Sri M. Subramaniam, who was serving as Secretary of the Sabha, and to Mrs. K. Meenakshi. Their encouragement gave me great strength.
Later, I had the opportunity to serve at the Pondicherry branch of the Sabha. There, Sri K. Narasimman, the organiser, and several other dedicated persons encouraged the Pracharaks and strengthened their confidence.
Even when the foundation of the Sabha faced difficult times, such people stood like strong pillars and supported the institution.
With their encouragement, blessings and the grace of God, those of us who completed Pracharak training were able to make Hindi our profession and livelihood.
Today, in my old age and after retirement, I remember those days with profound gratitude.
The Sabha — Our Ladder of Livelihood
Among those who received Hindi teacher training along with me was M.R. Ramamurthy, who later served as the General Secretary of the Chennai Sabha. J.S. Ramadas also served as General Secretary.
Many of our fellow trainees went on to serve as postgraduate teachers in government-aided schools in Chennai and eventually retired with honour.
Among them were:
S. Anandakrishnan — Headmaster, The Hindu Higher Secondary School, Triplicane.
Dr. M.S. Jayaram — Santhome Higher Secondary School.
T.V. Krishnamurthy — Santhome Higher Secondary School.
Many others also made Hindi their profession and source of livelihood.
N.S. Mohanram of Madras Christian School and
D.C. Chandrasekar of Wesley Higher Secondary School
remain among the people associated with these cherished memories.
For all of us, the Dakshina Bharat Hindi Prachar Sabha was not merely an educational institution.
It was:
A ladder of progress.
A path to livelihood.
A guide for life.
Memories of Friends
My Hindi friends in Chennai included:
S. Veeraraghavan, S. Parthasarathy, Y. Ravi, K. Murali Manohar, S. Sathyanarayanan, Dr. Govindarajan, and Sri Ramasamy — retired Headmaster.
In Pondicherry:
G. Meenakshi Sundaram, J.S. Krishnamurthy, and Ramaswamy.
All of them remain unforgettable parts of my life's journey.
1986 — The Sabha's B.Ed. College
The year 1986 also remains special in my memory, as it was the period when the Sabha's B.Ed. College was started.
Sri Krishnamurthy served as the Principal.
During that first year, Y. Ravi, Ramasamy and I — Anandakrishnan served as part-time professors.
The person who made this opportunity possible was Dr. M. Loganatham, who was then the General Secretary of the Sabha.
The fact that our names remain associated with the early teaching faculty of the Sabha's B.Ed. College is a matter of great pride and happiness for me.
Those Who Brought Me to Chennai
One of the important persons who became instrumental in bringing me to Chennai was Sri Satyagraha Acharya, the Manager of the Sabha.
My maternal uncle and father-in-law, K.V. Sankaranarayanan, served as a Deputy Police Officer in Chennai. His support was also important in my life.
I was also fortunate to have the association and guidance of distinguished Hindi scholars such as Dr. Venkata Krishnan, P.K. Balasubramaniam, Dr. Sundaram, Dr. Seshan and Madhudavan.
Their influence left unforgettable impressions on my life.
Memories of Wesley Higher Secondary School
Professor E. Balasubramaniam, who served as a Hindi teacher at Wesley Higher Secondary School, later informed me by letter that he was resigning from Wesley School to join the Sanskrit College in Chennai as a professor.
Another Hindi teacher who worked with him, O.R. Rajagopalan, loved me like his own brother.
His elder brother, Dr. Venkata Krishnan, was also a professor of Hindi.
These personal relationships are among the precious memories that I continue to cherish.
My Mother — My First Hindi Teacher
The true foundation of my Hindi journey was my mother, S. Gomathi.
From 1950 until 2000, right up to her final days, she was engaged in Hindi propagation in Palani.
For her, Hindi was not merely a subject.
Hindi was her life.
Hindi was her service.
Hindi was her very breath.
She was also the founder of the Palani Balamurugan English School.
My mother planted the first seed of Hindi in my life. That seed grew, and through the Dakshina Bharat Hindi Prachar Sabha, it became a large and meaningful tree.
Mahatma Gandhi — The Guiding Spirit Behind the Sabha
At the foundation of my Hindi journey stands Mahatma Mohandas Karamchand Gandhi.
Inspired by his far-sighted vision of developing Hindi as a language of communication among the people of India, the Sabha has transformed the lives of countless people in Tamil Nadu and throughout South India.
In the month of October, the birth month of Gandhiji and the month in which World Teachers' Day is observed, I offer my humble pranam to him.
I remember the immortal words of Thiruvalluvar:
“There is no salvation for those who forget the good done to them.”
Remembering those who helped me is not merely an act of gratitude; it is my duty.
Those Who Encouraged My Literary Journey
My interest in writing was encouraged by Sri Krishnamurthy, proprietor of Jai Publications.
Dr. Rajalakshmi Krishnan encouraged me to receive the Souhardh Samman from Hindi Sahitya Sansthan, Lucknow.
Sri Annamalai, publisher of Om Sakthi, Salem, was introduced to me by Sri Rajavelu, the examination officer of the Sabha.
Every person whom I met on my life's journey has, in one way or another, become a stepping stone in my journey.
Looking Back in Old Age
Today, standing at the threshold of old age, I look back.
How many people!
How many faces!
How many classrooms!
How many journeys!
How many loving teachers!
How many friends!
How many opportunities!
Behind all these memories stands one great institution:
The Dakshina Bharat Hindi Prachar Sabha.
The Sabha was not a ladder only for me.
For many, it was a ladder.
For many, it was education.
For many, it was employment.
For many, it was a livelihood.
For many, it was a guide that transformed their lives.
Without the Dakshina Bharat Hindi Prachar Sabha, one may well wonder whether the history of Hindi propagation in Tamil Nadu would have grown to such an extent.
Therefore, let us all do whatever we can to strengthen and develop this great institution.
I shall always remember, with deep gratitude, the Sabha that gave me my livelihood and helped shape my life.
The waves of memory continue in old age...
This is not the end.
My waves of memory will continue.
